Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Καντίντ ή η Αισιοδοξία, Βολταίρος @Θέατρο Πόρτα



Το έργο "Καντίντ ή η Αισιοδοξία" του Βολταίρου, ένα από τα σημαντικότερα έργα των γαλλικών γραμμάτων ξεκίνησε στο θέατρο ΠΟΡΤΑ, σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης, σε διασκευή και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. 

Συγγραφέας του έργου υπήρξε κάποιος ανύπαρκτος δόκτωρ Ράλφ. Μα δεν θα αργούσε να αποκαλυφτεί, ότι πίσω απ' αυτό το ψευδώνυμο κρυβόταν ο διασημότερος ίσως πνευματικός άνθρωπος της εποχής του, ο Φρανσουά Μαρί Αρουσέ, γνωστός σε όλους με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Βολταίρος• ο διάσημος και αντιφατικός συγγραφέας που, για κάποιους συντηρητικούς σύγχρονούς του, είχε ταυτιστεί ακόμα και με τον ίδιο τον Αντίχριστο.


Γραμμένο το 1759, σε μια εποχή που ο Διαφωτισμός άρχιζε με πολύ πιο σίγουρα βήματα να καθορίζει το πνευματικό και κοινωνικό πλαίσιο του ευρωπαϊκού χώρου, ο Καντίντ (γαλλ.: αθώος, αγαθός) με τον υπότιτλο Ή η Αισιοδοξία, αντιπαρατέθηκε με σθένος στη βασική αρχή του Γερμανού φιλοσόφου Λάιμπνιτς, ότι “ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο”, κλείνοντας το μάτι στους μυημένους. 



Το όραμα του Βολταίρου, όπως και των ανθρώπων του Διαφωτισμού είναι κοινό: «αποδέσμευση από το παρελθόν, αποκήρυξη της παλιάς δεισιδαιμονίας και προβολή αξιών, όπως αυτή του ελεύθερου στοχασμού, της ελεύθερης βούλησης και της ανθρωπιάς».

Έργο με εξαιρετικό κείμενο γεμάτο ρήσεις, αιχμηρότητα και σαρκασμό κατά των κοινωνικών συμβάσεων. Μια κριτική ματιά για το φανατισμό της θρησκείας, την εκμετάλλευση, την προσωρινότητα του έρωτα, την ευγενική καταγωγή, τους πολέμους και τον πλούτο που ναι μεν δεν φέρνει την ευτυχία αλλά αποτελεί μια σημαντική βοήθεια ώστε την αποκτήσεις. Στο έργο η καλοσύνη και η αλληλεγγύη υπάρχει, αλλά πάντα προσφέρεται από τους φτωχούς, τους απελπισμένους ή τους απόκληρους.


Ποιος είναι ο Κάντιντ; Ένας αθώος, εύπιστος, φιλομαθής και γεμάτος χαρά για τη ζωή νέος, που μεγαλώνει στην υπέροχη Βεστφαλία και τον υπέροχο πύργο, του υπέροχου βαρώνου, που έχει κόρη την υπέροχη Κυνεγόνδη, για την οποία ο Καντίντ βιώνει το υπέροχο αίσθημα του έρωτα (με ακόμη πιο υπέροχο το γεγονός πως υπάρχει ανταπόκριση από την πλευρά της υπέροχης Κυνεγόνδης). Όλα υπέροχα ως τη στιγμή που θα προδοθεί από την σύντροφο του. Το ενδιαφέρον ενός άλλου, πολύ πιο πλούσιου και δυνατού άντρα θα την τραβήξει κοντά του. Ωραίος είναι ο έρωτας, αλλά δε σε χορταίνει... Εντούτοις ο Κάντιντ, θα διατηρήσει την παιδικότητα του, θα προσπαθεί εναγωνίως να μην σπιλώσει την "αισιοδοξία" του, μέχρι που θα προσλάβει τον πιο δυστυχή άνθρωπο του κόσμου απλά για να νιώθει εκείνος πιο τυχερός δίπλα του. Θα συνεχίσει να εθελοτυφλεί. 


Ο Βολταίρος μας φωνάζει ότι «Η κοινή λογική δεν είναι και τόσο κοινή» και ότι η δουλειά μας είναι «να καλλιεργήσουμε τον κήπο μας». Το χιούμορ του Βολταίρου είναι καταλυτικό, όπως και η τρυφερότητά του για τον άνθρωπο.  Ένα κείμενο βαθιά επίκαιρο σήμερα και ας μας χωρίζουν τρεις περίπου αιώνες από την εποχή που το έγραψε ο Βολταίρος.



Υπέροχα κουστούμια, εξαιρετική μουσική, δουλεμένες ερμηνείες και φυσικά μια παράσταση με μια εξαιρετική σκηνοθεσία, σαν να βλέπεις στιγμές σκηνές παραμυθιού.  

Ο Καντίντ ή η Αισιοδοξία στο ΠΟΡΤΑ, μας προκαλεί μ’ έναν τρόπο πνευματώδη και συνάμα πνευματικό, φέρνοντας λίγο «Διαφωτισμό» μέσα σε τόσο σκοτάδι.


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος 
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού 
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ 
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου 
Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Πάσχου 
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παντελής Φλατσούσης 
Βοηθός σκηνογράφου: Γεωργία Τσίπουρα 
Β' Βοηθός Σκηνοθέτη: Ρωμανός Μαρούδης

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Συμπαραγωγή: ΠΟΡΤΑ & ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης


Με τους: Μιχάλη Συριόπουλο, Ελένη Βλάχου, Ειρήνη Μπούνταλη, Ευσταθία Τσαπαρέλη, Μάνο Γαλανή, Παντελή Βασιλόπουλο, Φοίβο Συμεωνίδη, Βασίλη Κουλακιώτη, Δημήτρη Φουρλή

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Παρασκευή και Σάββατο στις 21.15 και Κυριακή στις 18.30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό εισιτήριο: 15 ευρώ
Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, άνω των 65, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων): 12 ευρώ
Ανέργων 8 ευρώ

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Νεοκλασικό στην Καπλανών 11, A puppet sun // ΝΕΟΝ

















Το νεοκλασικό οίκημα (Καπλανών 11, Κολωνάκι) είναι συνδεδεμένο με σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Λίγες νεοκλασικές ιδιωτικές οικίες σώζονται σήμερα στο κέντρο της Αθήνας και ακόμα λιγότερες έχουν φιλοξενήσει εξέχουσες προσωπικότητες των αρχών του 20ού αιώνα, καθώς η ιστορία τους έχει διαμορφωθεί παράλληλα με την ιστορία της Ελλάδας. Το εκπληκτικό αυτό κτίριο επί της οδού Καπλανών 11 οικοδομήθηκε το 1891, και αγοράστηκε από τον Παύλο Κουντουριώτη, ναύαρχο του Βασιλικού Ναυτικού, ο οποίος διετέλεσε και δυο φορές Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πρόκειται πραγματικά για ένα στολίδι αρχιτεκτονικής...

Στο πλαίσιο του προγράμματος CITY PROJECT | ΕΡΓΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ, ο ΝΕΟΝ αναθέτει σε έναν καλλιτέχνη κάθε χρόνο τη δημιουργία έργου που εκτίθεται σε δημόσιο χώρο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Μέσω του προγράμματος, ο ΝΕΟΝ αποσκοπεί στην παρουσίαση της σύγχρονης τέχνης σε δημόσιους και ιστορικούς χώρους, συμβάλλοντας στη διάδραση μεταξύ της τέχνης, της κοινωνίας και της πόλης.

Αυτή η νέα ανάθεση από τον ΝΕΟΝ είναι η μεγαλύτερη σε κλίμακα ατομική παρουσίαση του έργου του Βελώνη μέχρι σήμερα στην Ελλάδα. Στο A Puppet Sun ο Βελώνης αναπτύσσει μια έκθεση η οποία ορίζεται από μορφές σχέσεων ανάμεσα στο έργο τέχνης και το χώρο, επινοώντας ένα πειραματικό σχήμα το οποίο ανταποκρίνεται στο μοναδικό χώρο της οικίας της οδού Καπλανών. 

Η έκθεση έχει ελεύθερη είσοδο, και θα είναι ανοικτή για λίγες ακόμη μέρες. 
Τελευταία εβδομάδα, μέχρι τις 14 Ιανουαρίου. Μη τη χάσετε!!

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τετάρτη – Κυριακή | 12.00-20.00
11/10/2017 - 14/01/2018

---

Το ΝΕΟΝ έχει παρουσιάσει εξαιρετικές εκθέσεις στην πόλη. Στο blog έχουν ήδη παρουσιαστεί οι παρακάτω, στις οποίες μπορείτε να περιηγηθείτε:

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

στο τέλος του 2017



Το 2017 ήταν μια δύσκολη χρονιά, γεμάτη με μαθήματα – οικογενειακά, προσωπικά. Με ανατροπές και απώλειες. Τώρα που έχει κατά τα 98% σχεδόν φτάσει στο τέλος της, σκέφτομαι το σύντομο χρονοδιάγραμμα μιας ζωής. Άραγε αν ζούσαμε αιώνια και δεν έτρεχε έτσι ο χρόνος, πόσα λάθη θα κάναμε; Θα ονειρευόμασταν; Θα προσέχαμε περισσότερο αυτό τον πλανήτη; Θα σεβόμασταν την αγάπη του άλλου; Αναρωτιέμαι πως καταφέρνουμε αυτή η προσωρινότητα να μη μας κάνει σοφότερους και πιο αληθινούς. Πώς μπορούμε να αφήνουμε έτσι ανθρώπους, στιγμές, την ίδια τη ζωή μας να φεύγει.  Η ζωή είναι πραγματικά τόσο σύντομη σαν βόλτα. Θα έπρεπε να απολαμβάναμε περισσότερο αυτό το ταξίδι. Έχουμε μόνο μια ευκαιρία.

Το 2017 νιώθω περήφανη που έδωσα ευκαιρίες, που ήμουνα δίπλα στους ανθρώπους μου, με στήριξη και αγάπη. Εκτίμησα την αξία της ανθρώπινης ζωής, της υγείας, των μικρών στιγμών που τελικά καθορίζουν το σύνολο. 

Κατάλαβα ότι ο κάθε ένας έχει άλλη οπτική στα πράγματα. Δε χρειάζεται να ταιριάζει απόλυτα η οπτική του άλλου με τη δική σου, μα είναι απαραίτητο να σέβεται την αλήθεια σου, τα συναισθήματα σου και να επιδιώκει να σε ακούσει.  Είμαστε οι επιλογές μας. Αν χάσαμε κάτι ή κάποιον, σημαίνει ότι δεν χρειαζόταν να συνεχίσει άλλο το ταξίδι του στο πλάι μας. 

Το 2017 μου έδειξε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει αν δε το θελήσει ο ίδιος. Όποιος δεν αγαπάει βαθιά τον εαυτό του, δεν μπορεί να αγαπήσει βαθιά κανέναν άλλον. Όποιος θέλει να μείνει δίπλα σου, θα βρει τρόπο για να μείνει. 

Το 2017 ταξίδεψα. Μπόρεσα να απολαύσω την ανάγνωση αρκετών βιβλίων και νομίζω ότι έγινα λίγο πιο επιλεκτική και εξελίχτηκα ως αναγνώστρια. Είδα θεατρικές παραστάσεις και ολοκλήρωσα ακόμη ένα θεατρικό έργο. 

Από τα βιβλία που διάβασα το 2017 ξεχωρίζω κυρίως τον Στόουνερ του J. Williams, το πρώτο μέρος από τα Σημειωματάρια του Αλμπερ Καμύ και τη γνωριμία μου με το σύμπαν της Έλενα Φερραντε.  

Από θεατρικές παραστάσεις ξεχώρισα τη "Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη" , την "Κυρά της Ρω, του Γιάννη Σκαραγκά" και τη "Μεγάλη Χίμαιρα". 

Το 2018 θέλω να διαβάσω πολλά και καλά βιβλία (ήδη έχω ξεχωρίσει ποιες θα είναι οι επόμενες επιλογές), να πάω σε περισσότερες εκθέσεις και να δω περισσότερες θεατρικές παραστάσεις. Να γίνω πιο οργανωτική. Να με φροντίσω περισσότερο.  Να αγαπήσω, να αγαπηθώ και κυρίως να είναι καλά οι αγαπημένοι μου. 

Ας υποδεχτούμε το νέο έτος με χαρά, εύχομαι να έχουμε λιγότερο θυμό και περισσότερες αγκαλιές, αρμονία και αγάπη γύρω μας. Να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους αγαπημένους σας. Καλή μας χρονιά!

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

λαμπρά παράσιτα



Τα "Λαμπρά παράσιτα" του Philip Ridley



Παρακολούθησα πριν λίγες μέρες τη σουρεαλιστική, μαύρη κωμωδία «Λαμπρά Παράσιτα» στο Θέατρο Tempus Verum –Εν Αθήναις. Το συγκεκριμένο έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Χάρη Αττώνη. Επί σκηνής οι αγαπημένοι ηθοποιοί Χάρης Αττώνης, Κατερίνα Λάττα και Φάνης Παυλόπουλος. 


Η υπόθεση:


Η παράσταση ξεκινά και βλέπουμε την Τζιλ και τον Όλλυ, ένα νεαρό ζευγάρι, να προβληματίζεται για την επικείμενη γέννηση του πρώτου τους παιδιού. Μετά από λίγους μήνες, το μωρό έρχεται στη ζωή και οι ίδιοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δίλημμα. Ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας δεν έχουνε κανένα μέλλον. Κάποια στιγμή τους δίνετε όμως μια ευκαιρία να ξεφύγουν από την οικονομική ανασφάλεια και να αποκτήσουν το σπίτι των ονείρων τους. Όμως αυτή η περίεργη δωρεά δεν είναι χωρίς αντάλλαγμα. Θα πρέπει να παλέψουν κόντρα σε κάθε ηθική, καθώς μόνο αν πατήσουν - στην κυριολεξία - «επί πτωμάτων», θα μπορέσουν να το κρατήσουν  τόσο λαμπερό και να το συντηρήσουν όπως το ονειρεύτηκαν. Καταπατώντας νόμους, δολοφονώντας άστεγους, θεωρώντας ότι η ζωή κάποιων κοινωνικών "παράσιτων" είναι λιγότερο σημαντική από τη δική τους, καθώς οι ίδιοι δικαιούνται περισσότερο μια οικογενειακή ευτυχία με ανέσεις.  

Ο συγγραφέας του έργου, είναι ο πολυβραβευμένος σύγχρονος Άγγλος «παραμυθάς» Philip Ridley. Πρόκειται για έναν από τους πρωτοπόρους συγγραφείς του «In-Yer-Face Theatre», του θεάτρου που σε αρπάζει «από τα μούτρα», με σκοπό να παρουσιάσει τα πράγματα όπως ακριβώς είναι. Δηλαδή χωρίς υπαινιγμούς, συχνά, προκλητικά και ωμά, ώστε οι θεατές να αισθανθούν τα ακραία συναισθήματα των χαρακτήρων, νιώθοντας και οι ίδιοι αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης. Θέτοντας τους ευθέως το ερώτημα: "Αν εσείς βρισκόσασταν στη θέση των πρωταγωνιστών, τι θα κάνατε;" 


Μία παράσταση με απλά σκηνικά, ρυθμό και μουσική, που όμως ίσως θα έπρεπε να ήταν περισσότερο "σκοτεινή" και λιγότερο σε σημεία "γλυκερή". Κάτι που ελάφρυνε βέβαια την ατμόσφαιρα και στιγμές χάριζε γέλιο στους θεατές. Όμως κάπου σαν να χάθηκε η αίσθηση της σκληρής πραγματικότητας, των αποκρουστικών διλημμάτων, των αληθινών δυσκολιών που βίωνε το ζευγάρι. Εκείνων που το έφτασαν στο σημείο να ξεπεράσει τα όρια και να στραφεί εναντίων άλλων ακόμη πιο αδυνάτων.  

Υποστηρίζοντας την παράσταση, η οποία θα παίζεται για λίγες ακόμη μέρες έως τον Ιανουάριο 2018, ενημερώσου για ώρες, διαθεσιμότητα εισιτηρίων πάτα δες εδώ.

Ταυτότητα Παράστασης 


Κείμενο: Philip Ridley

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Χάρης Αττώνης

Σκηνικά - Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Μουσική: Tareq
Φωτογραφίες: Νικόλας Μάστορας 
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ευγενία Δελιαλή
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρίζα Σουλιώτη 
Μακιγιάζ: Γραμματική Συρίγου
Artwork: JohnJohn Papadopoulos
Ερμηνεύουν: Χάρης Αττώνης, Κατερίνα Λάττα, Φάνης Παυλόπουλος 
Παραγωγή: Ευάγγελος Κώνστας / Constantly Productions 

Στοιχεία Παράστασης
Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: Σάββατο, 18 Νοεμβρίου
Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή / (έως τον Ιανουάριο 2018)
Ώρα Έναρξης: 21.00

Διάρκεια: 120' (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές Εισιτηρίων: 10 € (γενική είσοδος για Τετάρτη), 
12 € (γενική είσοδος από Πέμπτη-Κυριακή)
8 € (μειωμένο )

Προπώληση Εισιτηρίων: viva.gr

Χώρος: Tempus Verum-Εν Αθήναις, Ιάκχου 19, 118 54 Αθήνα (πλησίον Μετρό Σταθμός Κεραμεικός), Τηλ.: 210 34 25 170


Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

«Nick Cave, Mercy On Me», ένα graphic novel κομψοτέχνημα



Αν σου αρέσουν τα graphic novel και ο Nick Cave, τότε θα πρέπει να πάρεις το συγκεκριμένο βιβλίο. Ολοκαίνουργιο από την πένα του διάσημου Γερμανού κομίστα Reinhard Kleist, μια ιδιαίτερη και ασυνήθιστη βιογραφία του μεγάλου μουσικού, στιχουργού και συγγραφέα Nick Cave.  Τη μετάφραση του βιβλίου από τα γερμανικά έκανε ο Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης.

Το βιβλίο καλύπτει την παιδική ηλικία του Nick Cave, την εποχή με τους «The Birthday Party» και εκείνη με τους «The Bad Seeds» και τη μάχη του με τα ναρκωτικά.


Η κυκλοφορία του βιβλίου έγινε από τις εκδόσεις  Ηλίβατον και Οξύ, λίγο πριν από τη μεγάλη συναυλία του Nick Cave και του συγκροτήματός του Bad Seeds στην Αθήνα, στις 16 Νοεμβρίου. Δυστυχώς δε μπόρεσα να πάω στη συναυλία, άκουσα τα καλύτερα. 
Ήταν τυχεροί όσοι παραβρέθηκαν... 


«Ο Reinhard ξέφυγε από τις συμβάσεις του graphic novel, δημιουργώντας ένα περίπλοκο, ψυχρό και απολύτως περίεργο ταξίδι στο σύμπαν του Cave. Είναι πιο κοντά στην αλήθεια απ’ ό, τι κάθε άλλη βιογραφία, αυτό είναι σίγουρο!», δήλωσε ο μεγάλος τραγουδιστής.
Ο Kleist έχει και ο ίδιος μια ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική γενικότερα, πράγμα που αποδεικνύεται μέσα από τα πολλά εξώφυλλα δίσκων που κατά καιρούς επιμελείται.






Ένα ταξίδι στη ζωή του Nick Cave. Μελαγχολικό, μποέμικο, με πίστη στις δημιουργίες και στα όνειρα του, με τις πρώτες αποτυχίες, το χάσιμο στον απατηλό κόσμο των ναρκωτικών και στη δικαιωματική βύθιση στην επιτυχία... 

Να γίνω κάποιος,
να γίνω κάτι.
Να βγω απ’ το σκοτάδι στο φως.
Να γίνω ήρωας, επαναστάτης…
Ένας δημιουργός κόσμων.
Ένας ροκ σταρ.
Να κάνω μουσική που να πονάει.
Που να είναι επικίνδυνη.
Σαν όπλο γεμάτο σφαίρες




Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

περίπατος στο Λύκειο του Αριστοτέλη




Όσο γνωρίζεις αυτή την πόλη, τόσο την αγαπάς! Η Αθήνα έχει ανεξάντλητους θησαυρούς, αυτό που της λείπει είναι η αγάπη και ο σεβασμός από εκείνους που την κατοικούν, από εμάς.  


Λίγες μέρες πριν, ξεναγήθηκα στον αρχαιολογικό τόπο του Λυκείου Αριστοτέλη. Βρίσκεται στη Ρηγίλλης, δίπλα από το Βυζαντινό Μουσείο και το Ωδείο Αθηνών. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό χώρο για χαλάρωση, ενδοσκόπηση και περίπατο. Φυσικά ένας χώρος εξαιρετικά σημαντικός από αρχαιολογική άποψη. Ενημερωτικές πινακίδες πληροφορούν τους επισκέπτες για την ιστορία και τη λειτουργία του.





Το Λύκειο ήταν ένα από τα τρία αρχαιότερα γυμνάσια της Αθήνας, μαζί με αυτό της Ακαδημίας Πλάτωνος και του Κυνοσάργους. Περιδιαβαίνοντας το χώρο, ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να αντιληφθεί διαφορετικά την πόλη, να «ξαναδεί» το κομμάτι αυτό του πολεοδομικού ιστού με διαφορετική οπτική.


Τα «ταπεινά» αλλά τόσο σημαντικά μνημεία, πρόκειται για τμήματα της παλαίστρας του γυμνασίου από τη φάση των ρωμαϊκών χρόνων, καθώς και δύο υποκαύστων, δεξαμενών, φρεατίου και πηγαδιού, που υπογραμμίζουν τη χρήση δωματίων. 



Ακριβώς σε αυτό το σημείο, εδώ στις παρυφές της αρχαίας Αθήνας, έξω από τα τείχη και την πύλη του Διοχάρους, το 335 π.Χ. ιδρύθηκε η Περιπατητική Σχολή του Αριστοτέλη. Όπως μαρτυρείται από αρχαίους συγγραφείς (Πλούταρχος, Στράβων, Παυσανίας), το Λύκειο αποτελούσε μία ιδιαίτερα εκτεταμένη, κατάφυτη, περιοχή ανάμεσα σε δύο ποτάμια, τον Ηριδανό, προς βορρά, και τον Ιλισό, προς νότο. Σε αυτή την ειδυλλιακή ζώνη, με τα άφθονα νερά, εξασκούνταν οι Αθηναίοι οπλίτες και έφηβοι, εκπληρώνοντας τα στρατιωτικά τους καθήκοντα.   Στην περιοχή βρίσκονταν επίσης δύο ναοί, του Ηρακλή Παγκράτους και το ιερό του Λυκείου Απόλλωνος, από το οποίο ονομάστηκε και η Σχολή.


Εδώ λοιπόν δίδαξε ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά που πέρασε ποτέ από την ανθρωπότητα, ο πολυεπιστήμων φιλόσοφος Αριστοτέλης, ο οποίος διακρινόταν για τη ρεαλιστική του σκέψη, τη μελέτη της γνώσης και τη δημιουργία ενός «καθολικού συστήματος», που εξηγούσε τον κόσμο μέσα από μια σφαιρική και εξαιρετικά πλούσια αντίληψη. Το έργο του, που θεωρείται ως το αποκορύφωμα της ελληνικής φιλοσοφίας, χρησιμοποιήθηκε ως τις μέρες μας ως ένα είδος «γενικής εγκυκλοπαίδειας».

Ο αρχαιολογικός χώρος του Λυκείου του Αριστοτέλη άνοιξε το 2014, με πολλές προοπτικές και περγαμηνές ώστε να ενταχθεί δυναμικά στους πολιτιστικούς προορισμούς για τους Αθηναίους και για τους τουρίστες επισκέπτες της πόλης. Δυστυχώς σήμερα 2017, παραμένει κλειστός, λειτουργεί μόνο κατά τους θερινούς μήνες. Τους λόγους μπορείτε να τους φανταστείτε...

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Άλκη Ζέη, Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;, Μεταίχμιο



«Κοιτάζω την εφημερίδα. Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017. Τρομάζω.
Πώς έφτασα ως εδώ. Είχα υποσχεθεί στα παιδιά δεκατρία χρόνια. Αν και μου φαινότανε πάρα πολλά... τότε. Ποιος μου χάρισε γενναιόδωρα άλλα τέσσερα κι ίσως απομένουν και κάποια ρέστα ακόμα;

(...) Τώρα πια τα εγγόνια μου είναι μεγάλα. Δεν ρωτάνε «πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;». Μόνο κάνουν σχέδια τι θα κάνουμε του χρόνου στην πανσέληνο.
Αν μου φαινότανε πολλά τα δεκατρία χρόνια, ο ένας χρόνος μοιάζει ακόμα πιο μακρινός.

Δεν λέω τίποτα, τους αγκαλιάζω και τους δυο και χαίρομαι τη στιγμή. Αποδώ και μπρος οι στιγμές μετράνε.»

Όποτε διαβάζω τις αυτοβιογραφικές αφηγήσεις της Άλκης Ζέη, 
νιώθω να αγαπώ περισσότερο την (πολύ, πολύ, πολύ) αγαπημένη μου Ζωρζ Σαρή

«Είναι η ώρα για τις ειδήσεις. Δεν θα τις δω. 
Βλέπω στον ΣΚΑΙ ένα ντοκιμαντέρ για τους θαλάσσιους ελέφαντες και πιγκουίνους. Όχι, θα κάτσω να σκάσω για το ΔΝΤ και τον έβδομο σπόνδυλο μου.»

Οικογενειακές στιγμές με τον Γιώργο Σεβαστίκογλου

Διαβάζοντας το "Πόσο θα ζήσεις ακόμη, γιαγιά;", έπιανα τον εαυτό μου πολλές φορές να σκέφτεται "Μα τι ζωή!". Το βιβλίο είναι μια συλλογή από αυτοβιογραφικές αφηγήσεις και από διηγήματα μυθοπλασίας. Πρόκειται για ιστορίες στις οποίες έχει προστεθεί η σημερινή αφήγηση της Άλκης Ζέη, η ματιά μιας ξεχωριστής δημιουργού, μιας μοναδικής προσωπικότητας που ουσιαστικά μας διηγείται στιγμές από ολόκληρη την ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα. Είναι χωρισμένο σε δύο ενότητες: Ιστορίες από τη ζωή μου (αυτοβιογραφικές αφηγήσεις) και Ιστορίες που έγραψα (διηγήματα μυθοπλασίας). Τα σχόλιά της, διαφοροποιούνται μέσα στο κείμενο με πλαγιογραφή, φωτίζοντας το παρελθόν καθώς το κοιτάζει από το σήμερα.

Στον γάμο της Διδώς Σωτηρίου, αριστερά η Άλκη Ζέη οκτώ χρονών, η Διδώ, η αδελφή της Άλκης η Λενούλα εννιάμισι χρονών, η Έλλη Παππά (αδελφή της Διδώς Σωτηρίου)

Σελίδες γεμάτες με ιστορίες από τη ζωή της με το σύντροφο της Γιώργο Σεβαστίκογλου, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, την αγάπη που τους έδινε δύναμη.  Ονομάζει δασκάλους της τον Άντον Τσέχωφ και τον Ανδρέα Φραγκιά, που «μέσα από ασήμαντες λεπτομέρειες ανασυνθέτουν χαρακτήρες, καταστάσεις εποχές».  Αναφορές για τους τόπους που έζησε: Σάμο, Χίο, Αθήνα, Πήλιο, Βέλγιο, Μόσχα, Παρίσι κ.α.  Για τον πόλεμο, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, την εμπλοκή στους αγώνες για την ελευθερία και τη δημοκρατία, τους διωγμούς, τις συνεχείς ανατροπές.  Αλλά και σκέψεις για το σήμερα, με ένα γράμμα σε μια γιαγιά του μέλλοντος και προβληματισμό για τον έρωτα στην εποχή του ίντερνετ... 


1946. Μεταξύ άλλων, ο Μάνος Χατζιδάκις, η Αλέκα Παΐζη και ο Γιώργος Σεβαστίκογλου



Διάβαζα και σκεφτόμουν "Τι ζωή!" Και μετά "τι παρέες, τι προσωπικότητες!" Γιώργος Σεβαστίκογλου, Διδώ Σωτηρίου, Έλλη Παππά, Μάνος Χατζιδάκις, Μελίνα Μερκούρη, Ζώρζ Σαρή, Νίκος Γκάτσος κ.α. Μια γραφή γεμάτη αλήθεια, που δεν ψάχνει τις λέξεις για να εντυπωσιάσει.  Είναι ένα βιβλίο γεμάτο με συγκίνηση. Το διάβαζα στις διαδρομές μου στην πόλη και στιγμές τα μάτια μου γέμιζαν δάκρυα. Ακριβώς το ίδιο είχα πάθει και στο Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο. Η Άλκη Ζέη υπήρξε ένας άνθρωπος τόσο ενεργός, τόσο δραστήριος, τόσο μέσα στην "ιστορία". Ουσιαστικά η ζωή της, είναι μια διαδρομή στην ιστορία του τόπου μας. Το έργο της είναι η αποτύπωση, η νοσταλγία και η αφήγηση μιας ολόκληρης εποχής.


* Από τις 4 Νοεμβρίου και κάθε Σαββατοκύριακο στις 16:00 στον κινηματογράφο Δαναό (Λεωφ. Κηφισίας 109), προβάλλεται η ταινία της Μαργαρίτας Μαντά «Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης». Πρόκειται για έναν κινηματογραφικό περίπατο στην πολυτάραχη ζωή και στο πλούσιο έργο της Άλκης Ζέη. Το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ: 

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Αλμπέρ Καμύ, Σημειωματάρια. Βιβλίο πρώτο (1935-1942)


Διαβάζοντας τα "Σημειωματάρια" του Αλμπέρ Καμύ 
μια φθινοπωρινή, μα ηλιόλουστη μέρα στον εθνικό κήπο

Καθώς διάβαζα τις σημειώσεις του Καμύ, γινόταν όλο και πιο εμφανής ο χαρακτήρας του ανθρώπου πίσω από τον "Ξένο", την "Πανούκλα", τον "Επαναστατημένο άνθρωπο". Σειρά σκέψεων που αποκαλύπτουν τη δημιουργική αγωνία του, την οπτική του προς τη ζωή. Ο Άλμπερ Καμύ καταγράφει μια βαθιά αισιόδοξη ματιά, με μια αγάπη προς το φως, τα ταξίδια, τη ζωή, τον έρωτα. Ενώ σε άλλες στιγμές γινόταν απαισιόδοξος, γεμάτος μοναξιά. Τα «Σημειωματάρια» είναι ένα βιβλίο, αληθινός θησαυρός με νουθεσίες προς τον εαυτό του, τις «πρώτες δοκιμές» του συγγραφέα, στοχασμούς, εξομολογήσεις, αποσπάσματα από έργα που διάβαζε, συγγραφείς που θαύμαζε. 




«Όταν κοιτάζω τη ζωή μου και το μυστικό της χρώμα, νιώθω μέσα μου να με συγκλονίζουν τα δάκρυα. Είμαι αυτά τα χείλη που φίλησα, όσο κι εκείνες οι νύχτες του «σπιτιού μπροστά στον κόσμο». Είμαι αυτό το φτωχό παιδί, όσο και τούτο το πάθος για ζωή και φιλοδοξία που με συνεπαίρνει κάποιες στιγμές.»



«Νέος ζητούσα από τους ανθρώπους περισσότερα απ’ όσα μπορούσαν να μου δώσουν: μια διαρκή φιλία, μια μόνιμη συγκίνηση. 


Ξέρω τώρα να τους ζητώ λιγότερα απ’ όσα μπορούν να μου δώσουν: μιαν απλή συντροφιά. Και οι συγκινήσεις τους, η φιλία τους, οι ευγενικές χειρονομίες τους διατηρούν, στα μάτια μου, ολόκληρη την αξία του θαύματος: μια τέλεια εντύπωση χάριτος»


«Πρέπει να έχουμε νιώσει ένα έρωτα – έναν μεγάλο έρωτα στη ζωή μας, γιατί αυτό αποτελεί άλλοθι για τις αδικαιολόγητες απελπισίες που μας καταβάλλουν».




Αύγουστος ‘37


«Κάθε φορά που ακούω έναν πολιτικό λόγο ή διαβάζω αυτούς που μας διοικούν, εδώ και χρόνια αισθάνομαι τρόμο, γιατί δεν ακούω τίποτα που να ηχεί ανθρώπινα. Πάντα οι ίδιες λέξεις που λένε τα ίδια ψέματα. Και το ότι οι άνθρωποι προσαρμόζονται, το ότι η οργή του λαού δεν έχει ακόμα τσακίσει τα ανδρείκελα, βλέπω σ’ αυτό την απόδειξη πως οι άνθρωποι δεν δίνουν καθόλου σημασία στην κυβέρνηση τους και πως παίζουν, πραγματικά ναι, πως παίζουν κορόνα-γράμματα ένα μέρος της ζωής τους και των συμφερόντων τους, που είναι, υποτίθεται, ζωτικά» (64)


«Κάποια χρόνια που βιώθηκαν μέσα στην εξαθλίωση αρκούν για να δημιουργήσουν μια ευαισθησία»

«Χάνω όλη μέρα τον χρόνο μου, κι οι άλλοι λένε πως είμαι δραστήριος»



Φανατικός αναγνώστης, ένας λάτρης του θεάτρου, πειραματίζεται και μεταφέρει το πάθος και τις ιδέες του στα βιβλία του. Μέσα από τα ημερολόγια που κρατούσε από το 1935 ως το τέλος της ζωής του, μας αποκαλύπτεται ο άνθρωπος, ο φιλόσοφος, ο επαναστάτης Άλμπερ Καμύ. Η ζωή του ήταν το γράψιμο. Αν ζούσε στην εποχή μας ο Καμύ θα διατηρούσε ιστολόγιο, επιτρέψτε μου τούτη εδώ την σκέψη. Τα Σηµειωµατάρια µισανοίγουν την πόρτα της εσωτερικής ζωής του Καµύ, σε µια ατµόσφαιρα οικειότητας που φωτίζει το έργο του, ενώ αποτελούν, παράλληλα, µια µαρτυρία για τη σχέση του µε τον κόσµο. 

Η σημαντική αυτή έκδοση από τον Πατάκη, έρχεται να αντικαταστήσει και να συμπληρώσει τα εξαντλημένα Σημειωματάρια που είχαν κυκλοφορήσει στη σειρά της Σύγχρονης Κλασικής Βιβλιοθήκης του Εξάντα σε μετάφραση της Λήδας Παλαντίου. Σε εκείνη την έκδοση δημοσιευόταν επιλογή από τους δύο πρώτους τόμους των Σημειωματαρίων (Μάιος 1935 - Μάρτιος 1951). Σε τούτη τη νέα έκδοσή, περιλαμβάνεται το πλήρες κείμενο των τρίτομων Σημειωματαρίων, σε τρεις τόμους που θα κυκλοφορήσουν ανά εξάμηνο. Ένας αδιαμφισβήτητος θησαυρός για κάθε βιβλιοθήκη.


Μπορείτε να διαβάσετε αφιέρωμα που έχει δημοσιευθεί για τον Α. Καμύ εδώ:
Αλμπέρ Καμύ / Albert Camus

Aλμπέρ Kαμύ, Σημειωματάρια, Βιβλίο πρώτο, Μάιος 1935 - Φεβρουάριος 1942, Μτφρ.: Ν. Καρακίτσου-Dougé, Μ. Κασαμπαλόγλου-Roblin, Εκδόσεις Πατάκη, Σελ.: 264
Related Posts with Thumbnails